Amstel 2 (1655)	De Pion 1 (1777)	2˝ - 5˝
Eric Goudsmit (1576)	Jos Backer (1867)	0 - 1
Dawood Asfar (1765)	Frits Veenstra (1835)	˝ - ˝
Ysbert van Hoorn (1725)	Chris Alberti (1825)	0 - 1
Lex van Hattum (1701)	Joop Reiber (1798)	0 - 1
Martin Steunebrink (1522)	Henk Enserink (1856)	0 - 1
Herman Freek (1794)	Johan de Lange (1724)	1 - 0
Frans Linschoten	Harrie Boom (1653)	0 - 1
Jan van Willigen (1500)	Willem Muts (1661)	1 - 0

Het was al vooraf duidelijk dat het een zware avond zou gaan worden voor de Amstelspelers. Het ratingverschil met De Pion was zó groot dat met een fikse afstraffing rekening gehouden moest worden.
Na drie kwartier zag het er al belazerd uit. Frans Linschoten moest een stuk geven voor twee pionnen om ergere aanval te voorkomen, Martin Steunebrink kwam in een nare Siciliaan terecht, waar de overlevingskansen klein waren, Lex van Hattum en Eric Goudsmit hadden dapper een pion geofferd, maar de compensatie was ver te zoeken. Ook Ysberts stelling zag er wankel uit. Op dit moment stond m.i. alleen Jan van Willigen wat beter.
Een uurtje later moest Frans opgeven even later Martin en Eric ook: 0-3 achter. Even later leek Lex vanuit verloren positie plotseling een stuk te gaan winnen, het mocht helaas niet waar zijn: 0-4. Tja dan maar de schade beperken. De meeste spelers had ik al ingefluisterd dat ze "voor zichzelf" speelden.
Hier kreeg ik echter spijt van toen er op een aantal borden nogal wat wijzigde: Jan van Willigen bouwde zijn wat betere stelling kundig om in een gewonnen stelling en ook Herman Freek won snel twee pionnen en de partij: 2-4. Ineens bleek ook Ysbert van Hoorn niet meer zo slecht te staan en ook Dawood Asfar, die een moeilijke opening wat passief behandelde stond weer gelijk. Omdat beide Amstelspelers meer tijd hadden was er nog een sprankje hoop op 4-4.
Het bleek een sprookje: Ysbert gaf in tijdnood een stuk weg en bij Dawood werd de remise getekend: 2˝ - 5˝.

Patrick van Lommel